Anne

İlk kundağın

Ben oldum, yavrum;

İlk oyuncağın

Ben oldum!

Acı nedir

Tatlı nedir... bilmezdim...

Dilin damağın

Ben oldum

Elinin ermediği

Dilinin dönmediği

Çağlarda, yavrum

Kolun kanadın

Ben oldum

Dilin dudağın

Ben oldum

Belki kıskanırlar diye

Gördüklerini

Sakladım gözlerden

Gülücüklerini...

Tülün duvağın

Ben oldum!

Artık isterlerse adımı

Söylemesinler bana

“Onun annesi” diyorlar...

Bu yeter sevgilim bu yeter bana!

Bir dediğini iki

Etmeyeyim diye öyle çırpındım ki

Ve seni öyle sevdim sana

O kadar ısındım ki

Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim

Gün oldu, kırdın... incinmedim;

İlk oyuncağın

Ben oldum yavrum

Son oyuncağın

Ben oldum...

Layık değildim

Lâyık gördüler

Annen oldum yavrum,

Annen oldum!

Arif Nihat Asya