LEYLA

Mâh cemalin seyre daldım, yine gönlüm yandı Leyla!
Kara gözler, kara gözler; yine gönlüm yandı Leyla!

Döktün zehri derman diye; beklerim hep ferman diye,
İçeriye içeriye; aşıklara derman Leyla...

Atıyorsun gizli nazar, eyliyorsun beni bîzâr,
Etme beni derde dûçâr, derdin bana derman Leyla...

Semalarda gezen işven, rû-i zemin oldu düşman,
Ben miskini etme pişman, kapına kul oldu Leyla!

Nazar eylediğin yere, akan yıldız düştü derde;
Güneş akıyorken Bedr’de, mâh’a yaktın canı Leyla.

Olmuşum bülbülü mestan, intizarım sana destan,
Açılmıyor gülüm yastan, dala kondur beni Leyla.

Aldın aklım-fikrim benden, âh yine bin cezbe senden,
Gülüşlerin yandan yandan, pervanedir od’a Leyla...

Ne zaman bitecek bu naz, intizarım avaz avaz,
Kime ediyorsun pervaz, alemi gör bende Leyla!

Aşkım coştu bahar seli, gözlerimde saba yeli,
Eridi ruh, taştı deli, divaneyim etme Leyla!...

Bir lâleylî çekesim var, sahraları sökesim var,
Aşk küpünü dökesim var, gayri bittim gitme Leyla...

Dünü yazdım semalara, gönül gelmez yamalara
Bilmediğim simalara, bakıp yakma beni Leyla...

Aşk namına attın beni, alevlere yaktın beni,
Özüm köze kattın beni, özüm alev alev Leyla!...

Gel olalım muhabbetşân, bunu bilmez kâmu insan;
Ben olayım kime hayran; hayranım, seyranım Leyla!

Bu meclisin işi aşan, olmaz aşıklara meydan,
Ne pişmez şey bu şems-i cân, ateşine şayan Leyla!...

ŞEMS-İ CÂN