ŞAFAK 7

Kasabanın köylerinden birinde doğdu anasının deyimiyle sanki daha dün gibi

Yirmisine merdiven dayamış lakın anasına göre kundaktaki çocuk gibi

Anası ev hanımı; babası da işçi, ellerindeki nasırlardan anlaşılacağı gibi

Verebildikleri tek ahlaktı çocuklarına memed adından anlaşılacağı gibi

Toplandı da tüm ahali davul zurnayla mehmedimi uğurlayacak

Aldı eline kuranı ve al bayrağı öptü de sanki hiç ama hiç bırakmayacak

Anası gözleri yaşlı baba gururla öptüler gözlerinden son kere doyasıya

Bilmiyordu ki mehmedim; o al bayrak, o mübarek bedenini bir kefen gibi saracak

En son şafak 7 diye yazmıştı yatağının altında sakladığı günlüğüne mehmed

Daha sonra ne uyuması; gözlerini bile kırpamadı, damla kanına kurban olduğum memed

O günün sabahında elinde silahı, aklındaysa vuslatı göremeyeceği nişanlısı

Yinede gözlerini dört açmış nöbette; damla kanına kurban olduğum memed

Canım yavrum diyerek haykıran birinin çığlığını duydu dağların arasından

Hiç düşünmedi bile bu sesi, biliyordu ki gönderildi, o çok sevdiği anası tarafından

Yakasını açıp attı elini boynunda asılı bulunan cevşenli kolyesine

O kolye verilmişti askere gideceği günün sabahı elini yüzünü öptüğü anası tarafından

Nasıl da geçip gitmişti 7 gün anlamadı, elinde teskere düştü köyünün yoluna memed

Sadece teskere mi? Birde takmıştı koluna anasının verdiği deriden çantasını memed

Onca yolu nasıl oldu da yürüyerek geldi evine anlam veremedi ama umrunda da değildi

Sanki rüyadaydı da sorgulamak istemedi tek damla kanına kurban olduğum memed…

Usulca bakınca bahçe kapısından içeri kalabalığı gördü sanırsın sanki mahşer yeri gibi

Ayılıp bayılanlar mı yoktu içlerinde feryatları yürekleri dağlayan bir kor ateş gibi

Anlam veremedi mehmed sokuldu bahçe kapısından içeride oturdu bir ağacın dibine

Öyle de okuyordu ki hoca mevlidi ciğerleri parçalansa da umrunda olmayacak gibi

Anası babası çok sevdiği nişanlısı da değil, peki bu mevlid kimin için

O kalabalıkta kimse memedimin gözlerine bakamıyor peki bu hüzün ne icin

Bahçe kapısından çıktı da uzaklaşmaya başladı bir damla kanına kurban olduğum memed

O an anladı ki; vermişti yüreğini toprağa, bir Hilal bir Kitap bir Ezan için

Uyku bastırdı uzandı koskoca tepede tek çınar ağacının altına da tam dalacaktı rüyaya

Birden doğruldu da açtı o kınalı mübarek ellerini gülümseyerek semaya

Vermek istiyorum dedi defalarca ölsem de bu vatan için kanımı

O kan ile daha yakınlaştığını bildiği için Mevlayaaaaaaaa……

ecakbulut

Not :Ebediyete yolculuk eden Memedime edebi değil ebedi hediyem..