Toplum olarak, yaşadığımız çevrede olup bitenin farkına varmayarak, insan haklarına saygı gösterme konusunda maalesef kimi zaman sınıfta kalıyoruz.

Engelli vatandaşlarımıza yönelik hakların ihlali ise en başta yer alıyor. Bir engelli vatandaşımız ile karşılaşınca çoğu insanın ilk tepkisi, içinde hissettiği acıma duygusudur. Bazılarımız ise bunu açıkça ifade etmekten de geri duramaz. Şöyle bir müddet, engelli vatandaşlarımızın yerine koyalım kendimizi. Ne hissediyoruz? Bize acıyarak baktıklarını düşünelim. Karşımızdaki insanların acı dolu bakışlarının verdiği his ile kalbinizdeki sızıyı hissettiniz mi? Engelli vatandaşlarımız, kendilerini acımak yerine toplumun bir ferdi olarak muamele görmek istiyorlar. Toplum içinde üretmek, kazanmak diğer insanlarla hayatı paylaşmak istiyorlar. Bu da onların insan olarak en tabii haklarının başında gelmektedir.

Aramızda yaşayan görünüşte sağlıklı fakat ruh özürlü bazı kişiler, kaldırımlara yapılan rampaların önlerine arabalarını park ederler. Bu da yetmezmiş gibi kaldırımları şahsi otoparka çevirirler. Lokanta, cafe v.b mekânlarının önlerindeki kaldırımları masa ve sandalyeleriyle işgal edip, vatandaşların özellikle engelli vatandaşların geçiş hakkını ihlal ederler.

Şimdi soruyorum sizlere hangimiz engelliyiz?

Metrolarda özellikle engelli vatandaşlar için yapılan asansörleri kullanan engelsiz sağlıklı kişilerin hangi uzuvları engelli acaba?

Birlikte yaşamayı beceremeyen bir toplum olma yoluna mı girdik?

İşitme engelli bir vatandaşımızın, yanında refakatçisi olmadan doktora gittiğini düşünelim. Rahatsızlığını nasıl anlatacağını, daha doğrusu doktorumuzun hastamızı nasıl anlayacağını merak ediyorum. Burada şu tabloda yaşanabilir belki, “Ne insanlar var hiç bu durumda olan bir kişiyi yalnız hastaneye gönderilir mi?” Gerçekten böyle mi düşünmeliyiz yoksa bu konuyla ilgili farklı çözümler mi üretmeliyiz?

Okullarımızın, eğitim-öğretim kurumlarımızın, resmi kurumların binalarının kaç tanesi engelli vatandaşlarımızın da faydalanabileceği bir hale getirildi?

Peki ya ibadetini camilerde yapmak isteyen, engelli vatandaşlarımız için camilerimizin kaç tanesi uygun dizayn edildi ya da edilmekte?

Görme engelli vatandaşlarımızın karşıdan karşıya yalnız başlarına geçebilmesi için, trafik ışıklarının kaç tanesinde sesli sinyal var?

Yapılan çalışmalar olsa da gerçekten yeterli mi?

Esasında yüzde yüz engelli olan, engelli vatandaşlarımız değil bizleriz.

Gözlerimizle her şeyi bakarken, göremediklerimiz için görme engelliyiz. Söylenenleri işitirken, işimize gelmediğinden dolayı duymadığımız için işitme engelliyiz. Küçük düzenlemelerle hayatı kolaylaştırabilecekken, çıkarlarımız ağır bastığı için fiziksel engelliyiz.

En önemlisi ise engelli bir öğrenciyi, çocuklarımızın psikolojisini bozar düşüncesiyle okula alınmasını engelleyecek kadar YÜREK ENGELLİYİZ.

Şimdi siz cevap verin dostlar, gerçek engelli kim bu toplumda?